Cmentarze Wojskowe

    We Wrocławiu znajdują się cztery cmentarze wojskowe, będące świadectwem burzliwej historii miasta, zwłaszcza w XX wieku. Są to:

Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu

    Otwarty został dopiero w latach w latach 1968-1970. Stanowi miejsce spoczynku 603 żołnierzy polskich – zarówno uczestników Kampanii Wrześniowej i obrony przed hitlerowską agresją w 1939 roku zmarłych w niewoli niemieckiej na terenie miasta, jak i poległych na froncie w 1945 roku żołnierzy 2 Armii Wojska Polskiego oblegającej wraz z Armią Czerwoną miasto.
    Za ciekawostkę można uznać fakt, że cmentarz ten pierwotnie znajdował się na terenie Parku Grabiszyńskiego. W latach 50-tych chowano na nim prochy żołnierzy odnajdywane stopniowo w zbiorowych mogiłach na terenie zachodniej Polski. Ze względów politycznych i praktycznych w połowie lat 60. zapadła decyzja o przeniesieniu cmentarza. Dotychczasowa lokalizacja nie pozwalała na nadanie mu bardziej monumentalnego charakteru, brakowało także miejsca na planowane umieszczenie następnych mogił. Na miejsce nowego cmentarza wybrano usypane z powojennego gruzu wzgórze nad rzeką Ślęzą położone na południe od Cmentarza Żołnierzy Włoskich. Uformowane na kształt nieregularnego wieloboku wzgórze zostało zaprojektowane przez Łucję Skomorowską i Tadeusza Tellera. Na nowy cmentarz, w momencie jego tworzenia, przeniesiono także prochy żołnierzy zmarłych w obozach jenieckich w Pieszycach i Bielawie wśród nich m.in. kontradmirała Stefana Frankowskiego, a także bezimienne ofiary zbrodni hitlerowskich zamordowane w ostatnich miesiącach wojny na terenie Dolnego Śląska.
    Sam cmentarz został podzielony na cztery pola nawiązujące swym układam do kształtu wzgórza, pola dzielą się na czworoboczne lub wieloboczne kwatery składające się z dwóch trzech lub czterech rzędów mogił. Wszystkie nagrobki mają jednakowy kształt – prostokątna płyta z nazwiskiem oddzielona od sąsiedniej stylizowanym mieczem grunwaldzkim, co jest zarówno oddaniem hołdu walczącym z Niemcami, jak i wynikiem ówczesnej sytuacji politycznej .
    W roku 1979 w centralnym miejscu cmentarza ustawiono betonowy pomnik autorstwa Łucji Skomorowskiej o kształcie dwóch stojących blisko siebie kolumn, każda o wysokości 23 m, o nieregularnej powierzchni pełnej załamań i uskoków
    W dolnej części kolumn znajdują się płaskorzeźby ze scenami z kampanii wrześniowej i ostatnich miesięcy wojny oraz daty 1939 i 1945. Przed pomnikiem znajduje się tablica pamiątkowa oraz trzy znicze. Obecnie cmentarz jest miejscem na którym regularnie odbywają się uroczystości związane z obchodami świąt narodowych


Cmentarz Oficerów Radzieckich

    Oblegająca Wrocław Armia Czerwona straciła w czasie walk straciła w ich czasie kilka tysięcy żołnierzy, z których część pochowano na miejscu. Poległym Rosjanom poświęcono nekropolię pomiędzy ulicami Karkonoską a Wyścigową.
Budowę cmentarza rozpoczęto w kwietniu 1945 roku, w momencie gdy walki jeszcze trwały. Pochowano na niej 763 radzieckich oficerów, w tym 69 nieznanych z imienia i nazwiska, a także dwóch niemieckich antyfaszystów: Horsta Viedta i Josefa Wagnera. Cmentarz charakteryzuje się ściśle rozplanowanym układem geometrycznym, z umieszczoną centralnie glorietą.
    Główne wejście zdobią dwie armaty, natomiast boczne wejścia cztery czołgi, będące w czasie trwania walk na wyposażeniu 6 armii I Frontu Ukraińskiego. Jeden z czołgów, o numerze 212, przebył szlak bojowy od bitwy pod Kurskiem w roku 1943, a wiosną 1945 roku został zniszczony przez Niemców na rogu ulic Hallera i Gajowickiej.
Zapraszamy na rosyjską stronę internetową poświęconą cmentarzowi: http://allday.ru/index.php?newsid=143103


Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze

    Jest to największa wojenna nekropolia we Wrocławiu. Pochowani w niej są żołnierze radzieccy polegli lub zmarli w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie oblężenia Wrocławia w roku 1945. Łącznie pochowano tutaj około 7,5 tysiąca żołnierzy, pochodzących głównie z 6 Armii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem gen. Władimira Głuzdowskiego.
W roku 1945 w obecnymi miejscu cmentarza, położonym w sąsiedztwie kompleksu cmentarzy katolickich i ewangelickich, znajdowało się pole tymczasowego pochówku poległych żołnierzy. Było to jedno z ośmiu takich pól grzebalnych powstałych we Wrocławiu w ostatnim roku wojny.
    W latach 1947-48 w ramach porządkowania mogił poległych żołnierzy cmentarz na Skowronie Górze wybrano jako miejsce docelowe pochówku wszystkich poległych na terenie Wrocławia lub w jego najbliższych okolicach. Szczątki z pozostałych siedmiu miejsc ekshumowano i przenoszono na cmentarz powiększony uprzednio do powierzchni 4 hektarów przez kolejne lata.
    W latach 1965-67 dokonano przebudowy nekropolii, nadając jej kształt który przetrwał do dziś. Cmentarz jest podzielony na cztery pola złożone z trzydziestu kwater, każda z nich składa się z dwunastu mogił zbiorowych. Na niektórych mogiłach znajdują się umieszczone przez rodziny i najbliższych tabliczki upamiętniające pochowanych żołnierzy.
    W roku 1967 odsłonięto pomnik autorstwa Łucji Komorowskiej wykonany z różnokolorowych odmian granitu, poszczególne elementy tworzące całość pomnika odnoszą się do kwater tworzących nekropolię - na każdym z nich wykute są nazwiska poległych oraz liczba nieznanych pochowanych w odpowiadającej mu kwaterze cmentarza.


Cmentarz Żołnierzy Włoskich

    Wyjątkowym wrocławskim cmentarzem pozostaje cmentarz żołnierzy włoskich, którzy zostali wzięci do niewoli niemieckiej, po przegranej przez Włochy bitwie pod Caporetto dnia 24 października 1917 i przetransportowani do Wrocławia. Złożono tu szczątki 1016 żołnierzy zmarłych w obozach jenieckich we Wrocławiu oraz w innych miastach Dolnego Śląska i wschodnich obszarów Niemiec.
    Budowę samego cmentarza rozpoczęto już kilka lat po wojnie - w roku 1927, a jej koszty pokrywał w całości rząd włoski. Uroczystość otwarcia miała miejsce dnia 2 listopada roku 1928
    Cmentarz powstał na wydzielonej z Cmentarza Grabiszyńskiego kwaterze numer 50, w centralnej części stanął obelisk zaprojektowany przez Angelo Regrettiego, z napisem w języku włoskim: Pax – L'Italia ai suoi figli caduti nella guerra mondiale MCMXV-MCMXVIII (Pokój – Włochy swoim synom poległym w wojnie światowej 1915-1918).
Pod koniec roku 1943 pochowano tu także 20 żołnierzy włoskich wziętych do niewoli po próbie odsunięcia od władzy Mussoliniego, dokonanej przez marszałka Badogliego. Zostali oni najprawdopodobniej rozstrzelani we Wrocławiu przez armię niemiecką.

opracowano na podstawie dancy z Wikipedii i Encyklopedii PWN